Ræða Aldísar Baldvinsdóttur á opnum borgarafundi greiðsluverkfallsstjórnar Hagsmunasamtaka heimilanna í Iðnó 17. sept. 2009

HVAR ER HETJAN MÍN?
 
„Hver á sér fegra föðurland?“
Þegar ég flaug til Kóngsins Kaupmannahafnar fyrir þremur vikum, til að leggja land hans undir fót, var ég ekki fyrr lent er ég fór að sakna míns ylhýra móðurmáls og míns ástkæra föðurlands. Og ég hugsaði heim. Til lands með fjöll og dali og bláan sand og norðurljósa bjarmaband.“ Til þjóðar sem eitt sinn barst á banaspjótum til verndar æru sinni og heiðri. Þjóðar, sem lét sig svo hafa norskan konung til að halda friðinn. Þjóðar sem í stað þess að höggva mann og annan, hafði það síðan helst sér til dundurs í moldarkofunum á kvöldin að lesa húslestrana og þylja bænir. Til Jóns Arasonar sem missti höfuðið fyrir kristnina. Jóns Sigurðssonar sem fyrstur manna þorði að segja: „Ég mótmæli.“ Og til afa okkar og ömmu sem máttu ekki vamm sitt vita og kenndu okkur mannasiði: „Víst ávallt þeim vana halt, vinna, lesa, iðja. Umfram allt þú ætíð skalt, elska Guð og biðja.“

 
Svo heim hentist ég í heita pottinn í Sundlaug Hafnarfjarðar og var alsæl, uns ég kom í húsið sem ég á ekki lengur, á bílnum sem ég á ekki lengur og opnaði gluggapóstinn.

Hvað gerðist? Hvað kom fyrir þjóðina mína? Hamfarir, segja hæstráðendur. Hamfarir voru þetta, jú, en af völdum náttúrunnar? Nei. Af völdum manna. Fingralangra. Þjófsnauta og föðurlandssvikara. Við vorum einfaldlega rænd. Eins og þjófur á nóttu, réðist úlfurinn á svartan sauðinn. Og hirðirinn segist ekkert hafa heyrt og ekkert hafa séð, sem heyrnarlaus og blindur væri, þó hafi hann bæði eyru og augu. Og nú, þegar hann sannanlega hefur bæði séð og heyrt, skellir hann skollaeyrum við dauðahryglum fjárins síns, bugtandi sig fyrir úlfinum.

„Hvar er þín fornaldarfrægð, frelsið og manndáðin best?“
Og við ykkur ræningjana sem liggið á þýfinu eins og ormar á gulli, segi ég það, sem Hannes Hafstein kvað: „Á  saurkasti við þig, ég  ata mig ekki. Ég aumkva þig, garmur, en hata þig ekki. Og sæi eg þig hengdan - slíkt hendir, því miður, þá held eg, jafnvel, ég skæri þig niður."
Til að spyrja þig, bankaræningi. Hví sérðu ekki ekki sóma þinn í því að skila þjóð þinni ránsfengnum? Hvar er æra þín? Lokuð og læst í þínu erlenda bankahólfi eins og silfurpeningarnir?

Og ég spyr þig og þína konu, Nebúkadnesínu Nebúkadnesardóttur, í kjól frá Prada á 300 þúsund (eða voru það 3 milljónir - hver er munurinn?), og ykkur öll, aurfíklana, sem strituðust við að básúna í blöðunum þessi afrek ykkar að ganga í dýrum fötum, hvernig mynduð þið verðmeta skáldin okkar, eins og Vatnsenda-Rósu, Bólu-Hjálmar, Huldu, Einar Ben, Stein Steinarr, Laxness, Jónas Hallgrímsson eða Hallgrím Pétursson? Sem orti:

„Undirrót allra lasa ágirndin kölluð er. Frómleika frá sér kasta, fjárplógsmenn ágjarnir, sem freklega elska féð, auði með okri safna, andlegri blessun hafna en setja sál í veð.“

En við „látum ekki setja sál okkar í veð,“ Júdas, því okkur „leiðist að láta krossfesta“ okkur. Það var „nefnilega vitlaust gefið.“ Og það er „vitlaust gefið.“ Nú þegar hirðirinn situr á svikráðum með úlfinum, eftir sem áður.
Því úlfurinn segir: ekki borga ég. Og fjárhirðirinn segir: Ekki borga ég. Rýjum lömbin inn að skinni í sauðagæru úlfsins.

Hver er sá faðir „sem gefur syni sínum stein, er hann biður um brauð?“ „Eða höggorm þegar hann biður um fisk?“ Hver er sá faðir sem seilist í vasa barna sinna eftir pening til að bjarga búi sínu? Landsfaðirinn? Því trúi ég ekki. Ætlar hann að belgja út magann á kveinstöfum hinna kúguðu? Þá þekki ég hann ekki. Ætlar hann að hrekja börn sín út úr húsum sínum, út úr landi? Þá kenni ég mig ekki við hann. Ætlar hann að kljúfa Íslendinga í tvær stríðandi stéttir? Má ég þá biðja um að þú fáir þér annan, landsmóðir, „mild og kær.“ (Hvað ertu annars að gera, breyta lögunum)? Og talandi um „háskaleysi þess að borga ekki,“ tölum um háskann sem af því hlýst að borga! Hvað stendur þá eftir í okkar fagra landi? Auð hús og flúið fólk? Var það til þess sem Jón Sigurðsson barðist, að við flýðum á vit konungsins sem hann losaði okkur við?

„Svona er feðranna frægð, fallin í gleymskunnar dá.“
Og hverjir verða þá eftir á landi hér? Hýenurnar sem voka yfir rúnum rollunum? Sem á að heita „elítan?“ Hver eru hún? Auranna apar og andlegir títuprjónar? Þessir sem nú húka í höllum sínum, hrópandi á hjálp, hræddar við rauðar slettur? Hver kemur nú hlaupandi þeim til bjargar? Gullkálfurinn? Fé gerir mennina góða, fégirnd mennina óða, féleysi mennina illa, öllu skal í hóf stilla. En hver er sá maður sem berst ekki þegar honum eru allir bjargir bannaðar? Og þó naktar í neyðinni séum við, íslensku konurnar, þá spinnum við enga ull á hórkarla fjallkonunnar. Ekki svo lengi sem í mér rennur blóð Hallgerðar langbrókar. „Engi vil ek hornkerling vera“ þín, hornös. Það gerir engin kona hosur sínar grænar fyrir nánös. Við viljum karlmenni. Hugmenni, kraftmenni, góðmenni, dáðmenni, guðmenni, stórmenni. Við elskum hetjur! „Þá riðu hetjur um héruð, og skrautbúin skip fyrir landi, flutu með fríðasta lið, færandi varninginn heim.“ Hvar eru þeir nú, „Gissur og Geir, Gunnar, Héðinn og Njáll?“ Hvar eru hetjurnar okkar? Fljúgið „með fríðasta lið,“ útrásarvíkingar, „færandi varninginn heim“ og þá skulum við prjóna á ykkur íslenskar lopapeysur!
 
Hvar er hetjan mín?
Í Alþingishúsinu við Austurvöll? Finnst þar einn maður meðal þessara þingmanna okkar sem flutu sofandi að feigðarósi? Finnst þar einn sem gengist hefur við ábyrgð sinni? Finnst þar einn sem beðið hefur þjóð sína fyrirgefningar? Nei, ekki neinn, ekki einn maður með mönnum, hvorki til hægri né vinstri. Huglausir, dáðlausir, ráðlausir og aðgerðarlausir, segjast þeir ekkert hafa vitað. Hafi þeir ekki vitað, áttu þeir að vita. Og aðgerðarlausir horfa þeir upp á handrukkun í okurlaga nafni. Eða hvað kallast sá maður sem lánar þér í dag fyrir Hondu og rukkar þig á morgun um Hummer? Okrari? Og hvað kallast sá maður sem neyðir þig til að borga? Handrukkari? Hverjir afnumu lögin um bann við okri? Alþingismennirnir okkar. Og hverjir settu lögin um verðtryggingu? Þeir. Hverjir gáfu ríkisbankana? Þeir. Hverjir hafa þegið greiðslur frá bönkunum? Þeir. Og í hverra þágu settu þeir neyðarlögin 6. október 2008? Bankainnistæðueigendanna! Við hin megum eta það sem úti frýs! Gjaldi orkrarinn það sem okrararans er. Við hlýðum engum ólögum sem vega að mannrétti okkar og borgum ekki umfram það sem okkur ber.

„Hvar er þín fornaldarfrægð, frelsið og manndáðin er best?“  
 
Hvar eru hetjur Íslands?
Pólitíkin er tík, hunda í bandi og Mörður má liggja út um allt þingið fyrir mér, því MENN finnast hér á landi enn.“ Hér, í þessu alþýðuhúsi, eru þær, hetjur Íslands. Og „vér mótmælum allir.“ Mannleysum og þeirra lögleysum. Löngu fallinn á umhugsunaríma, teflir afkróaður kóngurinn út riddara sínum, óvitandi um peð andstæðingsins í eigin taflborði, og þar með skák og mát. Semja við rukkarana! Eigum við að ganga með betlistaf í hendi í hús bankaböðlanna sem rændu okkur aleigunni til að biðja þá um að ræna okkur ekki lífsbjörginni líka? Eigum við að taka þeim afarkostum, - eins og með lánin - að sæta þeirra nauðungarkostum eða gjörast gjaldþrota ella? Nei, segi ég. Það er engin sætt. Það er nauðungarsætt. Og stenst hún lög? Engin siðalög: samningalög. Við erum engin góðgerðarstofnun fyrir einokrara. Og við látum þá ekki reka okkur brott úr okkar heimahúsum, heimalandi. Rekum þá brott! Á skóggang með þá! Svo við fáum haldið friðinn og byggt þetta land, sem elskum þetta land. Við sem viljum yrkja þetta land, sveifla haka og rækta nýjan skóg og standa vörð um okkar auðlindir í landi og sjó, sem á réttum tíma munu færa okkur allsnægtir í bú. Og við munum eignast þetta land. Með bergrisann og griðunginn að skildi, dúfuna og örninn, sigrum við gamminn og drekann. Ef sameinuð stöndum.

Og berjumst fyrir gimsteina sem glóa í „mannsorpinu,“ börn okkar og barnabörn, svo við getum signt þau í svefninn heima í húsinu sínu, í föðurlandinu sínu fagra, „með friðsæl býli, ljós og ljóð, svo langt frá heimsins vígaslóð. Geym, drottinn, okkar dýra land, er duna jarðarstríð.“