Guðrún Dadda heiti ég, ég er þriggja barna móðir, eiginkona og starfandi iðjuþjálfi. Hið svokallaða “góðæri” fór að mestu framhjá okkur hjónum. Reyndar vorum við meðvituð um að taka ekki þátt í því og héldum að okkur höndum í eyðslunni og fjárfestingum. Okkur líður mjög vel í litlu 80 fm. Íbúðinni okkar með eldhúsinnréttingu síðan 1959 og finnst 10 ára bílinn okkar besti bíll í heimi.

Eftir hrunið þurftum við  reyndar fljótt að aðlagast meira en helmingi lægri innkomu því öll verkefnin í byggingarfyrirtæki manns míns voru stoppuð eða hætt við að fara af stað með. Því lét hann gamla drauminn rætast og fór í skóla. Okkur fannst við vera að bregðast rétt við aðstæðum, hlutirnir virtust ætla að ganga upp fyrir okkur svo kreppan fékk ekki leyfi til að hafa áhrif á svefninn okkar góða.

En..... einn daginn fylltist mælirinn algjörlega. Dóttur okkar var boðið í leikskólafmæli og hún bað mig um að fara í dótabúðina og kaupa 500 kr. Gjöf eins og vaninn er við slík tækifæri. En hvað gerir móðir þegar 2500 kr. Eru í veskinu, ekkert á debetkortinu, Visakortið geymslu merkt og það er 21sti dagur mánaðarins.
 Svarið varð því Nei, við förum heim að búa til afmælisgjöf – Oh, af hverju má ég ekki fara í dótabúðina eins og allir hinir?? Hvað segirðu við 5 ára barn – Sko ég fæ 4 lítra af mjólk fyrir 500 kallinn og því er engin dótabúð. Að standa frammi fyrir því eina ferðina enn, að geta ekki leyft henni 500 kr. Ferð í dótabúðina. Góð og göfug gildi fólgin í því huggar maður samviskubitið með en finnst þetta samt hundfúlt. Og svo hugsar maður aðeins framm í tímann.....nei annars, verum ekkert að því, það gerir mann bara enn leiðari.

En þá rifjast upp fyrir mér orðið – Mannréttindi.
Það eru mín mannréttindi að eiga heimili, að búa börnum mínum öruggt skjól. Það er EKKI réttur pólitíkusa, banka né útrásarvíkinga að taka þann rétt eignarhaldi né halda mér í fjárhagslegri gíslingu það sem eftir er ólifað. Ég ætla ekki að sitja hjá og leyfa þeim að taka mín mannréttindi í burtu. Ég ætla að leggja mitt af mörkum til að halda fast í mín mannréttindi – mannréttindi barna minna.

Þess vegna stend ég hér frammi fyrir ykkur hér í dag. Og líka vegna þessa  sem ég skráði mig í Hagsmunasamtök heimilanna. Fyrir mér er það rættlætismál að fá leiðréttingu lána í gegn td. út frá þeirri forsendu að þá hef ég aukna möguleika til að standa mína pligt gagnvart samfélaginu meðal annars með því að greiða mína skatta... En þá verða stjórnvöld og bankakerfi að taka VIRKAN þátt og hjálpa til við að koma í veg fyrir seinna hrun og fjölda gjaldþrot. Ef ekki þá er ég hrædd umað yfirskriftir alþjóðlegu blaðanna gætu einn daginn hljómað eitthvað á þessa leið: Ísland afsannaði það að þjóð og land geti ekki farið á hausinn.

Ég trúi á það góða, ég trúi á réttlæti, samstöðu, virðingu, metnað, nægjusemi, heiðarleika, ást og umhyggju. Ég trúi því að einmitt þessi gildi og löngun okkar til betra lífs hér á Fróni muni gera það að verkum að okkur mun takast að komast í gegnum þessa erfiðu tíma.

Stöndum saman í að ýta á stjórnvöld – minna stjórnvöld á að taka skrefið til leiðréttingar svo Ísland megi sem allra fyrst komast yfir versta hjallann og sjá ljósið í enda gangsins.

Með samstöðu mun okkur takast að skapa okkar yndislegu og fallegu börnum bjarta framtíð með áðurnefndu góðu og sterku gildum að leiðarljósi. Það er einmitt þannig samfélag sem þau eiga skilið að lifa í.

Góðar stundir.
Guðrún Dadda Ásmundardóttir