Í fyrsta lagi þarf maður vart að hugsa lengi um þetta til að átta sig á að það þarf að kaupa nokkuð mikið af húsgögnum og slíku til að ná upp í 10 til 20 milljóna lán. Bankar veita almennt ekki lán nema fá viðhlýtandi veð, oftast í fasteign viðkomandi lántaka. Í 99% tilfella er fólk að kaupa sér íbúð, stækka við sig eða losa sig við óhagstæð hávaxta verðtryggð lán. Bankar veita almennt ekki svo há neyslulán. Undantekningin er þó hugsanlega til vildarvina þeirra. Hagsmunasamtök heimilanna hafa kallað eftir almennum aðgerðum. Það er farsælast að hafa þær einfaldar í sniðum og láta jafnt yfir alla ganga. Að vera að velta sér upp úr hvað hver keypti fyrir lánsfé er vægast sagt fyrir neðan virðingu nokkurs manns. Hver treystir sér til að dæma um það hver tók réttmæt lán og hver ekki? Hvað er hæfilegt húsnæði ofl. ofl. Þannig er ekki hægt að vinna þegar við erum að ræða um tugþúsundir manna. Íslendingar verða að fara komast út úr slíkum molbúa hugsunarhætti. Hér hefur orðið forsendurbrestur af völdum bankanna. Það sem er verið að gera er að fara í eignaupptöku hjá lántakendum til að bæta fjármálakerfinu skaðann. Það er óréttlátt. Fjármálakerfið á að bera skaðann sjálft, þ.m.t. lífeyrissjóðirnir sem jusu fé okkar í þetta galna kerfi. Þeir standa nú fyrir því að eignir eru teknar svo stjórnendur þeirra líti betur út. Það er rangt.